

“Artmak, fazlalaşmak, üstün olmak” anlamındaki “fzl” (فضل) kökünden türemiştir.
“Fazl” ileri derecede olmasına “fazilet”, zıt anlamına “rezilet” denilmiştir.
İnsanın iyilik yapmasını ve kötülükten uzak durmasını sağlayan ruhî yetenekler için kullanılan bir ahlâk terimidir.
Kindî fazileti nefsin iyi huyları ve bunların dışa yansıması olan adaletli davranışlar şeklinde tanımlamıştır.
Kur’an’ın temel fazilet olarak ısrarla vurguladığı fazilet nitelikleri şöyle sıralanır; Bollukta da darlıkta da mallarını Allah için harcarlar, öfkelerine hâkim olurlar, insanları bağışlarlar, kötülükte ısrar etmezler.
İnsanın başkalarından üstün ve imtiyazlı olmasını sağlayan ve kişiyi mutluluğa götüren bazı faziletler;
Adalet, itidal, hoşgörü, doğruluk ve dürüstlük, kardeşlik ve dostluk, sevgi ve dayanışma, cömertlik, tövbe, tevekkül, kanaatkârlık, itaat ve teslimiyet, hikmet, hayırda yarışma, güler yüzlülük, selâmlaşma, ağırbaşlılık, cesaret ve kahramanlık, hilim, ahde vefa, sabır, metanet, hayâ, tevazu, şükür, sır saklama vb. olarak sıralanabilir.