Jurassic Park haklı çıktı: Sivrisinekler dinozor DNA’sı taşıyor olabilir

Florida Üniversitesi tarafından yapılan yeni bir araştırma, sivrisineklerin beslendikleri bölgelerdeki ekolojik çeşitliliğin eksiksiz bir fotoğrafını sunabildiğini ortaya koydu.

Entomolog Lawrence Reeves liderliğindeki ekip, Florida’daki 10 bin 900 hektarlık koruma alanında sekiz ay boyunca 21 farklı türden 50 binden fazla sivrisinek topladı.

Birkaç bin dişi sivrisineğin vücudundaki kan örneklerini inceleyen araştırmacılar, sivrisinek kanının en küçük kurbağalardan en büyük ineklere kadar bölgedeki tüm yaşamın izlerini taşıdığını saptadı.

Biyolojik DNA örnekleme makineleri

Araştırmacılar, toplanan sivrisineklerin DNA’sından 86 farklı hayvan türünü tanımlamayı başardı. Bu sayı, bölgede sivrisineklerin beslendiği bilinen omurgalı türlerinin yaklaşık yüzde 80’ine denk geliyor.

Listede ağaçlarda yaşayan canlılardan göçmen kuşlara, yerli türlerden istilacı veya nesli tükenmekte olan hayvanlara kadar çok geniş bir yelpaze yer alıyor.

Büyük memeliler arasında sadece nesli tehlike altında olan Florida panteri ve köstebek gibi yer altında yaşayan bazı küçük canlıların izine rastlanmadı. Bilim insanları, sivrisinekleri “biyolojik DNA örnekleme makineleri” olarak tanımlayarak, bu yöntemin geleneksel saha araştırmaları kadar etkili sonuçlar verdiğini belirtti.

Biyoçeşitliliği korumada yeni bir araç

Fosil haline gelmiş bir sivrisinekten anlamlı bir DNA dizisi çıkarılması hala düşük bir ihtimal olsa da, bu modern örnekleme yöntemi günümüzdeki türlerin korunması için devrim niteliğinde olabilir.

Mevcut biyoçeşitlilik izleme yöntemlerinin pahalı, zahmetli ve uzmanlık gerektiren süreçler olması, sivrisineklerden elde edilen DNA analizlerini düşük maliyetli ve yenilikçi bir alternatif haline getiriyor.

Araştırmacı Hannah Atsma, biyoçeşitlilik kaybının kritik bir aşamaya geldiği bu dönemde, modern teknolojiyi kullanarak daha verimli tespit yöntemleri geliştirmenin önemine dikkat çekti.

Sivrisineklerin ekosistemdeki bu beklenmedik rolü, nesli tükenmekte olan türlerin takibi ve ekosistem yönetimi konusunda bilim insanlarına yeni bir yol haritası sunuyor.